In juli 2015 overwoog ik een allereerste chemovakantieperiode na drie jaar onafgebroken behandeling. Jochen, mijn specialist, en ik bespreken al sinds het begin van mijn ziekte in alle openheid en eerlijkheid alle mogelijke opties. Niet alleen medisch, maar ook sociaal-menselijk en emotioneel. Na enige overweging van alle pro’s en contra’s vonden we het verantwoord een chemostop in te lassen van een goeie drie maanden, aangezien de kanker onder controle bleef. Eind oktober bleek, na een eerste periode, dat er aangetaste klieren aan het groeien waren. Opnieuw starten met chemo dus. Eind november bleek die groei zeer snel te gaan. Op Oudejaarsdag kreeg ik na een nieuwe scan het bericht dat er “een probleem” was. Er waren ondertussen al vier klieren actief geworden.

Dan maar het zwaardere spul in huis halen… Een combinatie van Oxaliplatine, Herceptine en Teysuno. De laatste twee waren al lang in mijn behandeling opgenomen, maar bleken niet voldoende om blijvend de kanker te onderdrukken. Klieren zijn immers moeilijker doordringbaar voor chemo dan “gewone” uitzaaiingen in lever of andere organen. Een bizarre situatie, want de oorspronkelijke tumor in mijn maag en de uitzaaiingen in de lever blijken nog steeds “verdwenen” (ze zijn er waarschijnlijk nog, maar onzichtbaar klein en onderdrukt).

Back to square, dachten we… Een herhaling van de beginsituatie: zwaardere chemo, onzekerheid, gaat het aanslaan? Of is dit het begin van het einde? Moet ik regelingen treffen voor mijn levenseinde? Hoelang trek ik het nog? En aan de andere kant: ik heb in 2012 de kanker teruggedrongen, misschien lukt het toch weer even?

Afijn, het kan alle kanten op. Starten dan maar met de chemo. Nieuwe bijwerkingen zoals tintelingen, koudegevoeligheid, vermoeidheid, stress en angst… En ook weer proberen alles los te laten. Go with the flow, en dan wel zien… Een rollercoaster van duizenden positieve en negatieve gedachten op één dag, telkens opnieuw…

Maar ons Moe zei altijd: “een beetje vertrouwen, jongetje, een beetje vertrouwen”. En in uiterste nood val ik daar steeds weer op terug. Sterven hoeft geen ramp te zijn. Als er genoeg liefde is, wordt alles schoon, zelfs sterven. De dingen laten gaan, alle goeds verwelkomen wat op je pad passeert, je koesteren in de liefde van je naasten… Dat is de weg die ik probeer te gaan.

Natuurlijk blijft een mens klein, bij momenten. Daar is niets schaamtelijks aan. Ik laat het dan ook toe. Ik weet, ben gezegend, dat ik altijd armen om me heen heb als het even teveel is.

En kijk: mijn bloedwaarden  bleken gisteren – bij het begin van de derde kuur – alweer veel beter (voor de geïnteresseerden: een spectaculaire daling van mijn tumormarkers (CEA) ), na twee van de twaalf kuren die ik nu moet hebben (tot ergens in juni). Een klein mirakel en godsgeschenk, denk ik dan. Uitstel van executie, nog wat tijd om te leven, te genieten, lief te hebben. Dàt, die onverwachte positieve respons op de chemo, en het feit dat Jochen en zijn team in AZ Delta ons zo goed begeleiden, zoveel aandacht hebben voor de mens achter de ziekte, zorgt ervoor dat de fysieke bijwerkingen niet opwegen tegen het warme, veilige gevoel van omringd te zijn door de meest betrokken professionele hulpverleners die je je maar kan wensen. Combineer dat met al de liefde die je mag ontvangen van de mensen die je graag zien… Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Het gaat vaak door mijn hoofd, al al die tijd: Life is a bitch, but a beautiful bitch… 🙂

Ik heb hoop. Geen onrealistische hoop op genezing, maar wel hoop dat ik nog wat tijd krijg. Ik ben van plan om die goed te gebruiken… I count my blessings 🙂